Boşanma, Türk Medeni Kanunu’nda düzenlenen, evlilik birliğinin sona erdirilmesi sürecidir. Boşanma davası, eşlerden birinin diğerine karşı evlilik birliğini sona erdirmek amacıyla açtığı dava olarak tanımlanabilir. Türk Medeni Kanunu’nda boşanma sebepleri genel ve özel sebepler olarak ikiye ayrılmaktadır. Genel boşanma sebepleri, evlilik birliğinin temelden sarsılmasına dayanır ve daha geniş bir uygulama alanı sunar. Bu makalede genel boşanma sebepleri üzerinde durulacaktır.

 

 

Türk Medeni Kanunu’nun 166. maddesinin birinci ve ikinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin temelden sarsılması, genel boşanma sebeplerinin en önemli başlığıdır. Bu hüküm uyarınca, evlilik birliği eşler için çekilmez hale gelmişse, boşanma davası açılabilir.

 

 

• Evlilik birliğinin sarsılması, sadece bir tarafın değil, her iki tarafın da kusuruna dayanabilir. Evlilik birliğini sürdürebilmek mümkün olmadığında, boşanma davası açılabilir.

• Eşler arasındaki sevgi, saygı ve güven bağları ortadan kalkmışsa ya da birlikte yaşama zorunluluğu ortadan kalkmışsa, bu durum boşanma sebebi sayılabilir.

 

Mahkeme, evlilik birliğinin sarsıldığını belirlerse, boşanmaya karar verir. Ancak, davalı eş, davacının daha kusurlu olduğunu ispat ederse ve boşanma talebinin reddedilmesini talep ederse, mahkeme boşanmayı reddedebilir.

 

 

Türk Medeni Kanunu’nun 166. maddesinin dördüncü fıkrası, belirli bir süre ayrı yaşayan eşlerin boşanmasına imkan tanımaktadır. Bu durum, evlilik birliğinin sarsılmasının bir uzantısıdır. Fiili ayrılık sebebiyle boşanma, kanunun aradığı sürelerin dolmuş olması ve daha önce açılan bir boşanma davasının reddedilmiş olması halinde gündeme gelir.

 

 

• Daha önce açılmış bir boşanma davası reddedilmiş olmalıdır.

• Reddedilen karar kesinleşmiş olmalıdır.

• Boşanma davasının reddi kararından itibaren en az üç yıl geçmiş olmalıdır.

• Eşler bu üç yıl boyunca fiilen ayrı yaşamış olmalıdır.

 

Bu şartlar yerine getirilmişse, evlilik birliği fiilen sona ermiş sayılır ve mahkeme boşanmaya karar verir.

 

 

Anlaşmalı boşanma, Türk Medeni Kanunu’nun 166. maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenmiştir. Bu tür boşanma, genel boşanma sebebi olarak kabul edilmekte ve tarafların boşanma konusunda uzlaşmaya varması esasına dayanır. Anlaşmalı boşanma, özellikle taraflar arasında boşanma sürecini hızlandırmak ve yumuşatmak amacıyla tercih edilen bir yöntemdir.

 

 

• Evliliğin en az bir yıl sürmüş olması gerekir.

• Eşlerin, boşanmanın tüm sonuçları üzerinde mutabık kalmış olması gerekir (nafaka, mal paylaşımı, velayet vb.).

• Taraflar mahkemeye birlikte başvurmalı ya da bir tarafın açtığı boşanma davasını diğer taraf kabul etmelidir.

• Hakim, tarafları bizzat dinlemeli ve anlaşmanın serbest irade ile yapıldığını tespit etmelidir.

 

Eşler arasında anlaşma sağlanmışsa, mahkeme bu anlaşmayı uygun bulduğu takdirde boşanmaya karar verebilir.

 

 

Türk hukuk sisteminde boşanma, evlilik birliğinin sona erdirilmesinde en sık başvurulan yöntemlerden biridir. Genel boşanma sebepleri, tarafların kusuruna ve evlilik birliğinin durumuna bakarak, evliliğin sürdürülemez hale gelmesi halinde boşanmaya imkan tanır. Evlilik birliğinin temelden sarsılması, fiili ayrılık ve anlaşmalı boşanma gibi genel sebepler, boşanma davalarının büyük bir kısmını oluşturur. Her bir boşanma sebebinin kendine özgü şartları bulunmakla birlikte, nihayetinde amaç, tarafların mağdur edilmeden, adil bir şekilde evliliklerini sonlandırmalarını sağlamaktır.

 

Boşanma süreci, hukuki olduğu kadar duygusal ve psikolojik bir süreçtir. Bu nedenle, her iki tarafın hak ve menfaatlerinin korunması, mahkemelerin en temel görevidir.Bu konuda alanında uzman bir hukukçudan profesyonel hukuki destek alınması hak kayıpları yaşanmaması adına çok önemlidir.